Let op: alleen leuk voor wie vroeger in Leiden bij mij in de klas zat! Voor mijn dertigste verjaardag heeft mijn vader de camera 8-filmpjes die hij vroeger maakte, gedigitaliseerd. Verwacht geen superscherp materiaal, en ook het geluid kun je uitlaten, maar geniet van deze unieke beelden! Onderaan de pagina kun je een reactie achterlaten.

1982: We doen gehoorzaam ‘hoofd, schouders, knieen, teen’ met juf Marja voordat we worden losgelaten op het speelplein. Anton is als eerste bij de skelters en mag sturen. De tuinbroek is helemaal hot!

1983 (#1): Na een wazig speelkwartier knutselen we wat af (rondom het thema ‘Pasen’, aan de kip te zien). Antoinette is de bruid en Hilje en Jeroen spelen met de zoon van de juf. Maar wie is toch die reus in dat leren jasje?

1983 (#2): De skelter is nog altijd favoriet. Kasper oefent zijn zelfbedachte extreme sport uit voor de camera, maar Jeroen en Jeroen houden het bij het veilige zandzeven. Willemijn toont trots een pleister. Lang leve de kniekousen, Sander!

1984-1985: Een blik in een duister verleden. Op de ‘grote school’ zitten we in groepjes van vier geduldig te wachten op de sportdag, aan onze trainingspakken te zien. Wie meer weet, mag het zeggen!

1985-1986: Sportdag. Elke waterracer wordt enthousiast onthaald bij de finishlijn. Het gaat vliegensvlug!

1989: Alweer sportdag! Met (wijlen) meester Jan de Vries. De meiden nemen het tegen elkaar op in de melkkrattenrace. Hilje doet radslagen op de achtergrond. De jongens koekhappen alsof hun leven ervan af hangt.

Nog voor ik ook maar xe9xe9n museum van binnen had gezien, maakte ik al van dichtbij kennis met het huishouden van Jan Steen. Mijn tante Truus bracht het beroemde schilderij van haar stadgenoot op onnavolgbare wijze tot leven. Plakband en touwtjes hielden immers het bestaan van deze alleenstaande moeder van vier kinderen bij elkaar, en misschien bracht ik er daarom juist zo graag de lange, lome zomervakantie door. De dagelijkse structuur zoals ik die kende, was ver te zoeken, en creatieve oplossingen vormden het motto. Waren er geen schone borden meer? Dan lunchte je staand voor de provisiekast: je strooide vlokken op je witte boterham, vouwde die dubbel en ging weer de hort op. Tussendoor kregen we chips in een filterzakje. En ik waande me er in het paradijs. Want juist daar, waar niets werkte, was alles mogelijk.
–> lees verder 

Er was veel volk op de begrafenis van het kind dat ik heb doodgereden. Veel volk, maar weinig mensen. Exe9n blik op die rij roestbakken voor het hek, en je wist met wie je te maken had. Alsof heel het woonwagenpark was leeggelopen, zo krioelden die lui rondom de laatste rustplaats van die kleine. Met hun klompen richtten ze hun woede op de aangeharkte paden. Razernij die zonder twijfel voor mij bedoeld was. –> lees het hele verhaal

*

(Inzending voor schrijfwedstrijd van Uitgeverij Contact. De eerste twee zinnen zijn van P.F. Thomese. Lees de verhalen van de halve finalisten)

Nietsvermoedend staat zij aan de kassa. Het halflange haar plakt in haar nek. In de supermarkt is het goed te doen, maar buiten heersen tropische temperaturen. x91Hier hoef je niet voor naar Zuid-Frankrijkx92, had de buurman vriendelijk opgemerkt. Ze had gecontroleerd of de fietstassen perfect symmetrisch naast de bagagedrager hingen, en geknipoogd: x91Maar we gaan tochx92. Als de meiden maar eerst schoolvakantie kregen.

Geduldig wacht ze op haar boodschappen en glimlacht tegen niemand in het bijzonder. Zoals altijd doet ze haar best om de caissixe8re niet op de vingers te kijken. In plaats daarvan legt ze het bordje x91volgende klantx92 klaar op de band: een stille uitnodiging om deel te nemen aan haar dagelijks ritueel.

Ze draagt een kuitbroek met sandalen eronder, zoals de meeste vrouwen die hier dragen. En een bloesje zonder mouwen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg: het is een tegeltjeswijsheid, maar wel een die voor haar altijd heeft gewerkt. Dat motto brengt zij ook haar kinderen bij: de twee vlasblonde meisjes op de fotox92s in haar leren portemonnee. Wat keken ze toch onschuldig. Die puberteit zouden ze ook wel overleven.

Als ze haar bonuskaart overhandigt, zwabberen haar ronde bovenarmen mee. De volle mand met levensmiddelen en het overtollige vlees aan haar lichaam verraden dat zij het goed heeft. Als zij visite krijgen, zullen er koekjes zijn. En anders hebben haar dochters wel wat lekkers verdiend. Zox92n schooljaar hard werken en huiswerk maken, je geeft het ze te doen. Nu zaten ze ook weer te blokken, op hun warme zolderkamertjes. Ze hoorde ze klagen: x91Het is keiheet!x92. Tieners. Misschien had ze toch ook Magnums moeten kopen.

Hoofdschuddend loopt zij naar buiten en pakt nog snel de nieuwste Allerhande mee. Boordevol heerlijke recepten, altijd leuk om uit te proberen. Het thema van de maand: buiten eten. Wat een uitstekend idee. Ze zou man en kinderen vandaag verrassen met een rijk gedekte tuintafel.

Zorgvuldig verdeelt ze haar aankopen over de fietstas. Het tijdschrift past er opgerold nog precies bij. Boodschappen doen, ze kon er soms zo van genieten.

De lucht lijkt nog benauwder dan zojuist. Halverwege gutst het zweet uit al haar porixebn. Ze stapt af en haalt een zakdoek over haar voorhoofd. Die ijsjes hadden het nooit gered x96 dat had ze toch goed ingeschat.

Vlak voordat ze de Seringenhof inslaat, weet ze het zeker: ze zullen gezellig buiten eten.

*

http://www.nu.nl/news.jsp?n=1596675&c=10&rss

Als woorden tekortschieten! Lees meer over Team Hoyt.

De jochies zijn een jaar of elf, twaalf. Voor het AH-filiaal nippen ze uit hun papieren koffiebekers. Brugpiepers zijn het, maar ze staan te keuvelen als dertigers, zo met dat bakkie erbij. De vanzelfsprekendheid waarmee er xe9xe9n een slok neemt x96 het plastic roerstaafje drukt in zijn wang. Of ze het echt lekker vinden, ik betwijfel het. Maar het is gratis, en dan zeg je geen x91neex92. Dat zit er al vroeg in.

Binnen waan ik mij in een publieke proeverij. De lekkernijen liggen voor het grijpen: onder goedgekozen spotlights, in ambachtelijke broodmandjes, op uitnodigende geblokte kleedjes. Boodschappen doen om half vijf x96 het blijft een uitdaging om je te concentreren op je lijstje. De strijdkreten tijdens de supermarktoorlog luiden hier: x91Probeer nu! Proef hier! Neem gerust!x92 En gewillig geef ik me over aan deze nieuwste tactiek.

Knapperige stukjes gevulde koek roepen mijn naam. Glanzende knoflookolijven wachten geduldig om aan een prikkertje gespietst te worden en daarna achter mijn tanden te verdwijnen. Met de olie nog in mijn mondhoek doe ik een greep in een verleidelijke toren van kaasblokjes. Voor de complete smaaksensatie wacht op een receptietafel nog een cupje zure jus dx92orange van het huismerk. Bij de koffieautomaat aangekomen bedenk ik me: als ik nu ook nog met een bakkie van het huis afsluit, hoef ik straks helemaal niet meer te koken.

Of het een volwaardige maaltijd is, ik betwijfel het. Maar het is gratis, en dan zeg je geen x91neex92.

Dat zat er al vroeg in.

Onze stagiair neemt afscheid, dus er is gebak. Na twintig weken op deze afdeling weet hij het zeker: hij wordt rockster. Niet dat de marketingstage helemaal verloren tijd was – na zijn doorbraak wil hij zijn eigen pr gaan verzorgen.

Het verrast ons niets. Als hij al x91onderzoekx92 deed, gebeurde dat vooral op YouTube. In februari trakteerde hij ons op knip- en plaknotulen waarin het kerstdiner werd aangekondigd. En nu geeft hij schaamteloos toe dat zijn eindverslag bestaat uit veel geblaat en weinig wol.

x91Nou, bedankt voor de taartx92, breit onze bazin een eind aan de pauze. Er is nog meer te doen.

De stagiair heeft een veel beter idee.

‘Wie gaat er mee roken?x92

x91Wat doen we op Koninginnedag?x92 Het is eruit voor ik erbij nadenk. Zijn oranjevrees zit zo hoog dat hij het x91wijx92 in mijn vraag niet eens hoort: hij gaat winkelen in Duitsland. Dus struin ik alleen over de vrijmarkt. De meute duwt mij langs waardeloze videobanden en incomplete legpuzzels. Een piepjonge Acda en De Munnik zingen zonder knipperen over de schoenmaker bij de verkeerde leest. Holland eet en drinkt vandaag op zx92n bourgondisch: om me heen zie ik het zwerfafval ophopen. Ik denk aan mijn lief aan de andere kant van de grens en er begint me iets te dagen. Volgend jaar verkies ik vriend boven vaderland en ga mee. Shoppen in Oberhausen.

Wij zitten op het perron met de kop in de zon. Zij staan aan de andere kant van het spoor met hun kaplaarzen in het gras.

Het ene meisje zegt: x91Zullen we iets anders doen? Hier vind ik niks meer aan.x92

Haar vriendinnetje geeft geen kik. Niets leuker dan met een stok in een plas prikken op de eerste lentedag.

x91Er staat ook he-le-maal niemand naar je te kijken.x92 Geen reactie.

Ze zet haar laatste troef in: x91We waren toch de kattenkwaadclub?x92

Ik voel de vrouw naast mij schudden. Ook ik lach binnensmonds.

Tussen de paardenbloemen speuren de meiden naar nieuwe avonturen.

x91De kattenkwaadclubx92, klinkt het naast me.

Mijn buurvrouw denkt wat ik denk.

Kaplaarzen aan en lid worden.

Een redacteur voorziet haar collega en zichzelf van thee. Na het automatische x91alsjeblieftx92 en x91dankjewelx92 is weer alleen het vertrouwde geklik en gescrol te horen, en om de zoveel tijd klinkt uit een geluidskaart de levensvraag whyx92s my life so boring? Dan slaat de redacteur haar benen over elkaar en tuurt in haar glas, alsof ze aan de kleur kan zien dat de drank genoeg is afgekoeld.
*
x91April is een goede maand.x92

x91Mmm?x92, reageert haar collega afwezig.

x91Qua loonstrookje, dan.x92

x91Oh ja?x92

De redacteur draait een rondje op haar bureaustoel.

x91Tuurlijk. Bovenop je salaris ontvang je deze maand de winstdeling over 2007 en een koninginnedaguitkering. Kijk maar op intranet.x92

x91Koninginnedaguitkering?x92

x91Ja x96 lang leve de monarchie!x92 De redacteur maakt een toostend gebaar met de warme drank. Haar stem schiet erbij uit. x91Maar het gaat mij vooral om die winstdeling. Daarin komt trouwens ook mijn spaarloon vrij, zodat er geen belasting afgaat.x92

x91Sjonge. Slim.x92

x91Heb jij dat niet?x92

x91Nee, niet zo mee bezig.x92

Therex92s gotta be a little bit more in store for me, klinkt het krakerig uit de computerspeakers.

x91Die winstdeling, hxe8.x92

x91Hm?x92

x91Die gaat natuurlijk naar rato. Maar ik werk hier nu al een halfjaar, dus dat is gemakkelijk uitrekenen.x92

Een reactie blijft uit. Ix92m off for a little bit more, eindigt het lied. Het laatste restje thee verdwijnt met een slurpend geluid.

Onverwachts laat de collega toch nog het toetsenbord los.

x91Maar in 2007 heb jij toch nog geen halfjaar gewerkt?x92

De redacteur houdt het hoofd schuin.

x91Geldt die winstdeling dan alleen voor het boekjaar?x92

x91Dat begrijp ik ervan. Maar wat ik zeg: het houdt mij niet zo bezig.x92

x91Ik ga het meteen nazoeken.x92

Haar muis trippelt over het beeldscherm, hongerig naar informatie.

x91Shit.x92

x91Wat?x92

x91Je hebt gelijk.x92

x91O, jammer.x92

De collega staat op, nu is het haar beurt.

x91Jij nog een bakkie?x92